That distance, that sometimes unbearable distance.

On our way to Wave Rock


She has gone back home; the lingering fragrance of her perfume. Am I sad? No, I am not sad at all!

I am satisfied and I am happy with the time we spent together and I am also happy to see how this holiday positively affected her.

For three weeks my sister travelled through Australia by herself: looking around, discovering the country, discovering herself. And when she came back to Perth after her travels, she treated us to her fascinating experiences, her observations and her analytical conclusions.

No, I am not sad and neither am I upset that she has left but my goodness, her absence hurts so badly.

I think and I ponder. Living in Australia means living with this constant distance. The distance between a mother and her daughter, between sisters and brother; living in Australia means living without my loved ones.

Living in Australia means taking my loved ones back to the international airport to see them go through customs and to be left alone, again.  And when I wonder if living in Australia is worth this pain I say “yes” it is, of course it is, I would not wish it any other way.

I once exchanged my country of birth for this sun burnt, endless country called Australia at the other side of the world; it was the best I ever did.  And with that move to Australia came a void that will always linger in the back of my mind, a pain that sits on the bottom of my heart, a missing that hides in the pit of my stomach. The separation from my family, especially now that my parents grow older, is sometimes unbearable but it is the price I pay for following my heart, to move to Australia, my chosen country.

My sister has gone  home and her plane flew over the back garden while B and I drank white wine in the night. I remember how she said to have her own room in Australia and how she will return to that room; so no farewell just see you again.

She is leaving

She is leaving

That distance, oh that sometimes unbearable distance.

Tomorrow morning I will walk around the lake without my sister and the missing of her will cut through me like the sharpest knife but what can I do?

My sister's plane

My sister’s plane

There is nothing I can do but move on as life goes on; the hurt will fade whilst the memories and the photographs will stay, forever.




Baby cot, bibs and Renault Koleos

Yesterday Barrie bought a second hand Renault Koleos, at auction! and, he is very proud and excited as he entered a totally new, predominantly boys’ world.

This boys’ world is totally different from the young parents’ one, the other totally new world that both of us entered two weeks ago. The mind boggles when entering a joint like “Babies-R-Us”.

It all happened when Greg, Barrie’s eldest son, visited us at the end of January to be with his father when the latter turned 70. As Greg and his family, Angie and baby son Jack are moving to Perth at the end of March, Greg used his time here to prepare for their arrival. So off we went to Babyland, Baby Target and the earlier mentioned Babies-R-Us. Initially Barrie and I walked like lost souls through mini items with adult price tags.

Shopping doneAs Greg had a shopping list longer than my weekly supermarkt one we spent a fun time amazing ourselves about the organic foods, the accessories and matching bits and pieces for a year one old. No wonder a child costs from 0 – 18 years upto $1,000,000!

After Ange had approved the cot that we had choosen – Greg sent her the pictures through his phone and within 10 minutes Wingrave had given approval – we went home to take the measurements. When Greg and Baz went back the following day, the sales were over and the favourite cot was $250 more expensive, consequently no cot was bought. Less than a week later another sale was on and Barrie and I found and bought a similar one.

Cot to be assembledThe new cot is now comfortably waiting to be assembled.

Talking amongst ourselves we all agreed that it would be very helpful as The Family, upon arrival in Perth, had their own car: they will have enough to organise in way of Medicare Cards, enrolling  at Town of Cambridge, fixing up appointments with GP, potential employers not to mention toddler meeting places. Therefore Barrie “offered” to look around for a car. No, for an SUV. – really any excuse to do car orientated things with Gary.

Last Monday Barrie and Gary left for the car auction, a wholesale place and John Hughes car yard in Vic Park. After it appeared that Barrie was unable to get the price down on a Kia he had spotted at JH, he & Gary decided to make a bid on the Renault. Consequently, on Tuesday Barrie went back to the auction place to register himself and yesterday he successfully made a bid on the Renault; today we are picking the car up.

First buy at a car auction

Summarizing – since 30 January we are now confident grand parents on a mission in any baby shop while Barrie is scheduling visits to the Manheim’s car auction place to pick up  run around cars for a very low price …..


At Manheim’ Auction, Barrie is now registered client 951

Oma is a member

Needless to say that I registered for the Babies-R-Us VIP Club Membership


On 8 february I wrote: I have just renewed my subscription – upto February 2017!

Followed twelve days later by:                                                                                                         After I wrote the above words down I kept making notes on subjects I thought would be fun or interesting to share – and as per usual, time slipped through my fingers.

However, today, 20 February, I received notification that Marlissa had started a block and I enjoyed reading it that much that I immediately continued mine. So today, 20 February I made a third (last and successful) attempt to regularly write a blog.

All good!

Een nieuw jaar


1 januari 2014

En zo werd het 1 januari 2014, de eerste dag van het jaar; de maandag van het jaar: Een nieuwe kans, een nieuwe uitdaging. Ook goed om door de kalender van 2013 te duimen en te zien wat er zoal van 2013 terecht kwam. Het was een druk en onrustig jaar met de verbouwing die nu vrijwel klaar is. Het was een leerzaam jaar waar het Neerlandia betrof: niet opgeven maar je eigen ideeën doorvoeren en de club naar een ander niveau brengen – dank je wel Barrie voor je inspiratie.

1 januari 2014, zwaar, niet echt fit, te druk – noem maar op. En wat ga ik daar nu mee doen? Ik ga de kans grijpen dat er weer een jaar voor me ligt, een jaar waarin ik fouten kan herstellen, recht kan maken wat krom is.

2014 wordt ook een gigantisch jaar wat mijn privéleven betreft: op 29 maart komen Ange & Greg & Jack aan in Perth omdat zij op die datum emigreren. Voor onbepaalde tijd maar zeker voor 6 maanden zullen zij bij ons wonen – wat zal dat een opschudding geven. En wat een fantastische samenloop van omstandigheden dat Barrie en zijn oudste zoon samen zullen zijn, heel bijzonder.

2014 is het jaar waarin Barrie 70 jaar wordt en ik 60. Gek, we dachten dat ouderdom ons nooit zou overkomen en kijk nu eens naar ons. Mijn zusje komt in januari naar Perth om aan haar lang verwachte reis door Australia te beginnen – good on her.

1 januari 2014 en de bbq staat aan, de champagne staat koel. Een rustige dag. Het echte leven begint op 6 januari alhoewel we op 5 januari een Oud en Nieuw nieuwe stijl gaan vieren in Neerlandia.

Dus 2014 – bring it on. We zien wel en ik zal mijn best doen om er een goed jaar van te maken.

(To be continued …)

Een kwetsbare balans


Zo begon mijn dag vandaag: een wandeling van een uur door het rulle zand van City Beach naar Floreat Beach en terug. Het was heel zwaar en het was heel geestverruimend. Het is duidelijk dat als je goed in je vel zit alles mogelijk is en als alles mogelijk is dat je je dan lekker voelt en zo is er de cirkel. Maar die cirkel ontstaat door balans in je leven.
Terugkijkend begon het allemaal een beetje scheef te lopen in maart 2011 toen ik twee blessures opliep tijdens veel te zware training. Ik moest stoppen met trainen en deed een tijdje niets. Ik pakte na verloop van tijd een ander soort training op maar ging weer veel te hard van stapel en kreeg een ander soort blessure – ik hield toen helemaal op. Inmiddels waren we bijna 11 maanden verder en waren er dingen in mijn leven aan het gebeuren die, alhoewel belangrijk, een onevenredige invloed op mijn dagelijks welzijn gingen hebben. Ik merkte het niet. Wat ik wel merkte was dat ik meer lethargisch werd, geen interesse had in sporten en dat mijn voedsel inname van goed en gezond naar teveel en ongezond ging – nee, nee, nooit een McDonalds!
Omdat ik in een spiraal zat en omdat ik mij niet op mijn plaats voelde, had ik de kracht en de energie, zelfs de wil  niet, om verbetering te brengen in mijn mentale situatie en terug te keren naar mijn eerdere welzijn.

Externe invloeden kregen steeds meer de overhand en zo kwam het dat ik me droef ging voelen omdat ik zwaarder werd, omdat mijn fitness steeds minder werd en omdat ik me nergens toe kon zetten. Ik wist dat ik speelde met mijn gezondheid maar kon het proces niet stoppen. Het ergste moment was dat ik een lievelingskledingstuk niet meer aankon – toen drong het tot me door dat ik helemaal verkeerd bezig was. Maar, zelfs die bewustwording gaf mij niet een aanleiding om de draad van maart 2011 weer op te pakken. Dikker en ouder werd ik met een wat mat gevoel over mijn leven.

Zo werd het november 2013.

Begin november nam ik een besluit om mijn werkzaamheden binnen de Nederlandse Club in Perth per september 2014 een andere inhoud te geven. Sinds dat moment is alles beter geworden: ik heb weer inspiratie voor gezonde hapjes, ik sport weer, ik slaap weer heerlijk – ik ben weer blij.

Een uur lopen door het rulle zand – iets dat ik pas sinds vorige week doe en niet elke dag, nee gewoon een keer per week als een alternatieve oefening. Via MyFitnessPal houd ik keurig bij wat ik eet aan calorieën en het is indrukwekkend hoe vaak ik nu weer gewoon “nee” tegen ongezond voedsel zeg zonder daar over na te denken.

Een beslissing begin november maakt dat ik  energie en motivatie heb om mijn lichaam weer gezond en fit te maken. Wat is het leven toch een kwetsbare balans en wat kan het toch moeilijk zijn om die balans te (her)vinden en te behouden. Maar als je soms die balans (even) kwijt bent, dan komt er altijd weer het moment dat je weet wat je doen moet – ‘t komt wel goed schatje.

Lijnen, lijnen altijd maar lijnen

Eergister voelde ik me slank en zocht naar een leuk bloesje dat tussen mijn zomerkleding hing. Ik kreeg het niet dicht en dat maakte mij moedeloos. Maar ja, met moedeloosheid kom je niet ver als je wilt afvallen en daarom besloot ik gister om drie katoenen zomertoppen te komen die me de aankomende 5 weken uit de brand moeten helpen. Ik heb geen zin om nieuwe kleding te kopen want ik heb zoveel alleen, tja, op dit moment past het niet. Volgens MyFitnessPal, dat ik gebruik om bij te houden wat mijn calorie verbruik per dag is, zou ik, als ik me netjes blijf gedragen, over 5 weken 6 kg minder moeten wegen. Nu moet ik dat nog zien maar het is toch een aardig positieve gedachte.
Dus gister 3 bloesjes gekocht die niet echt lekker zitten maar groter dan maat 42 koop ik niet dus, het zal wel moeten.
Het is woensdag dus vandaag kwam de hulp en omdat haar moeder niet meer meekomt help ik nu van harte mee. Daarom had ik me bedacht dat ik mijn hartmeter om zou doen gedurende de tijd dat ik “schoonmaak”. Al met al leverde dit experiment mij toch mooi een gebruik van 530 calorieën; op die manier is poetsen niet echt een probleem.
Daarna nog 20 minuten op de roeimachine gezeten waarna ik het helemaal had gehad. Vervolgens lekker gelunched: sla, tomaat, komkommer, gegrilde kip en kaas – alles keurig afgemeten en vanavond ook weer een maaltijd van niet meer dan 394 calorieen. Kijk, als ik me gedisciplineerd gedraag dan lukt het natuurlijk best allemaal, dan zit ik zo aan het streef gewicht. Maar ja, als ik dan de aankomende week bekijk met uitjes en borrels en wat al niet meer. Nou ja, meer sporten, extra rondjes langs het meer en gewoon rustig aan blijven doen met eten EN verstandige keuzes maken.
Overigens, om mijzelf op de been te houden, heb ik twee glazen potjes gepakt: een potje waar ik 24 kralen in heb gedaan en een leeg potje. Elke keer als ik een pond kwijt ben gaat er een kraal uit het volle potje naar het lege; op die manier is het gewichtsverlies zichtbaar, zelfs als ik mijn kleding van vorig jaar nog niet aan kan.
En zo modderen we van de ene dag naar de andere met altijd weer het geloof en de hoop dat het allemaal een keertje goed gaat komen met het ideale (= gezonde) gewicht.
Wordt vervolgd ….

Een strandwandeling

Wonen in Perth betekent vlakbij het strand wonen. Vanmorgen met Inge een strandwandeling gemaakt. Om 8 uur kwam zij mij ophalen en we reden naar City Beach. Het was een koele heldere ochtend en we besloten op blote voeten door het rulle zand te lopen. Tjonge jonge, dat viel niet mee. Exclusief 2 korte pauzes hebben we toch bij elkaar 45 minuten door het zand gestampt en we waren zo moe en zo voldaan toen we tegen de auto aanleunden. Nu is het bijna aan het eind van de dag en mijn spieren zijn zo goed te voelen – sportschool gevoel.
Tijdens de wandeling bespraken we de Neerlandia vergadering van gisteravond en hoe goed die verlopen is; er had een ontspannen sfeer rond de tafel gehangen.
We voelden ons allebei zo voldaan na het lopen en bijpraten dat we besloten bij Piccolo in West Leederville een kopje koffie te drinken. Een kleine, eclectische corner shop waar de koffie verrukkuluk is. We haalden wel eerst Barrie op, die ging gezellig mee. Hij bestelde een muffin die hij met mij wilde delen maar dat heb ik niet gedaan: even een paar dagen geen koolhydraten.
Al met al waren we om 10.15 uur klaar met alles en kon de dag beginnen. Ik had besloten om naar Floreat te gaan om kerst kado’tjes te kopen. Dat lukte ten dele maar nadat ik ook nog bij Innaloo was geweest had ik alles in huis wat ik hebben moest. Nu is het een kwestie van inpakken en dan op zaterdag meenemen naar Marieke omdat haar vader alle cado’tjes mee naar NL neemt en ze daar verstuurt naar de familie (ook die in UK).
Een geslaagde dag: doodmoe door goeie oefening, weinig gegeten en voor iedereen de kerstkado’tjes in huis. Barrie heeft bovendien planken aan de bar rond het zwembad gemaakt en die bar is nu ook bijna af. Ik zal daar eens een foto van plaatsen – ziet er nu al goed uit alhoewel hij, die bar, nog onbruikbaar is.
All good. Heerlijke dag.