2014

On 8 february I wrote: I have just renewed my subscription – upto February 2017!

Followed twelve days later by:                                                                                                         After I wrote the above words down I kept making notes on subjects I thought would be fun or interesting to share – and as per usual, time slipped through my fingers.

However, today, 20 February, I received notification that Marlissa had started a block and I enjoyed reading it that much that I immediately continued mine. So today, 20 February I made a third (last and successful) attempt to regularly write a blog.

All good!

Een nieuw jaar

IMG_5175

1 januari 2014

En zo werd het 1 januari 2014, de eerste dag van het jaar; de maandag van het jaar: Een nieuwe kans, een nieuwe uitdaging. Ook goed om door de kalender van 2013 te duimen en te zien wat er zoal van 2013 terecht kwam. Het was een druk en onrustig jaar met de verbouwing die nu vrijwel klaar is. Het was een leerzaam jaar waar het Neerlandia betrof: niet opgeven maar je eigen ideeën doorvoeren en de club naar een ander niveau brengen – dank je wel Barrie voor je inspiratie.

1 januari 2014, zwaar, niet echt fit, te druk – noem maar op. En wat ga ik daar nu mee doen? Ik ga de kans grijpen dat er weer een jaar voor me ligt, een jaar waarin ik fouten kan herstellen, recht kan maken wat krom is.

2014 wordt ook een gigantisch jaar wat mijn privéleven betreft: op 29 maart komen Ange & Greg & Jack aan in Perth omdat zij op die datum emigreren. Voor onbepaalde tijd maar zeker voor 6 maanden zullen zij bij ons wonen – wat zal dat een opschudding geven. En wat een fantastische samenloop van omstandigheden dat Barrie en zijn oudste zoon samen zullen zijn, heel bijzonder.

2014 is het jaar waarin Barrie 70 jaar wordt en ik 60. Gek, we dachten dat ouderdom ons nooit zou overkomen en kijk nu eens naar ons. Mijn zusje komt in januari naar Perth om aan haar lang verwachte reis door Australia te beginnen – good on her.

1 januari 2014 en de bbq staat aan, de champagne staat koel. Een rustige dag. Het echte leven begint op 6 januari alhoewel we op 5 januari een Oud en Nieuw nieuwe stijl gaan vieren in Neerlandia.

Dus 2014 – bring it on. We zien wel en ik zal mijn best doen om er een goed jaar van te maken.

(To be continued …)

Een kwetsbare balans

IMG_5030

Zo begon mijn dag vandaag: een wandeling van een uur door het rulle zand van City Beach naar Floreat Beach en terug. Het was heel zwaar en het was heel geestverruimend. Het is duidelijk dat als je goed in je vel zit alles mogelijk is en als alles mogelijk is dat je je dan lekker voelt en zo is er de cirkel. Maar die cirkel ontstaat door balans in je leven.
Terugkijkend begon het allemaal een beetje scheef te lopen in maart 2011 toen ik twee blessures opliep tijdens veel te zware training. Ik moest stoppen met trainen en deed een tijdje niets. Ik pakte na verloop van tijd een ander soort training op maar ging weer veel te hard van stapel en kreeg een ander soort blessure – ik hield toen helemaal op. Inmiddels waren we bijna 11 maanden verder en waren er dingen in mijn leven aan het gebeuren die, alhoewel belangrijk, een onevenredige invloed op mijn dagelijks welzijn gingen hebben. Ik merkte het niet. Wat ik wel merkte was dat ik meer lethargisch werd, geen interesse had in sporten en dat mijn voedsel inname van goed en gezond naar teveel en ongezond ging – nee, nee, nooit een McDonalds!
Omdat ik in een spiraal zat en omdat ik mij niet op mijn plaats voelde, had ik de kracht en de energie, zelfs de wil  niet, om verbetering te brengen in mijn mentale situatie en terug te keren naar mijn eerdere welzijn.

Externe invloeden kregen steeds meer de overhand en zo kwam het dat ik me droef ging voelen omdat ik zwaarder werd, omdat mijn fitness steeds minder werd en omdat ik me nergens toe kon zetten. Ik wist dat ik speelde met mijn gezondheid maar kon het proces niet stoppen. Het ergste moment was dat ik een lievelingskledingstuk niet meer aankon – toen drong het tot me door dat ik helemaal verkeerd bezig was. Maar, zelfs die bewustwording gaf mij niet een aanleiding om de draad van maart 2011 weer op te pakken. Dikker en ouder werd ik met een wat mat gevoel over mijn leven.

Zo werd het november 2013.

Begin november nam ik een besluit om mijn werkzaamheden binnen de Nederlandse Club in Perth per september 2014 een andere inhoud te geven. Sinds dat moment is alles beter geworden: ik heb weer inspiratie voor gezonde hapjes, ik sport weer, ik slaap weer heerlijk – ik ben weer blij.

Een uur lopen door het rulle zand – iets dat ik pas sinds vorige week doe en niet elke dag, nee gewoon een keer per week als een alternatieve oefening. Via MyFitnessPal houd ik keurig bij wat ik eet aan calorieën en het is indrukwekkend hoe vaak ik nu weer gewoon “nee” tegen ongezond voedsel zeg zonder daar over na te denken.

Een beslissing begin november maakt dat ik  energie en motivatie heb om mijn lichaam weer gezond en fit te maken. Wat is het leven toch een kwetsbare balans en wat kan het toch moeilijk zijn om die balans te (her)vinden en te behouden. Maar als je soms die balans (even) kwijt bent, dan komt er altijd weer het moment dat je weet wat je doen moet – ‘t komt wel goed schatje.

Lijnen, lijnen altijd maar lijnen

Eergister voelde ik me slank en zocht naar een leuk bloesje dat tussen mijn zomerkleding hing. Ik kreeg het niet dicht en dat maakte mij moedeloos. Maar ja, met moedeloosheid kom je niet ver als je wilt afvallen en daarom besloot ik gister om drie katoenen zomertoppen te komen die me de aankomende 5 weken uit de brand moeten helpen. Ik heb geen zin om nieuwe kleding te kopen want ik heb zoveel alleen, tja, op dit moment past het niet. Volgens MyFitnessPal, dat ik gebruik om bij te houden wat mijn calorie verbruik per dag is, zou ik, als ik me netjes blijf gedragen, over 5 weken 6 kg minder moeten wegen. Nu moet ik dat nog zien maar het is toch een aardig positieve gedachte.
Dus gister 3 bloesjes gekocht die niet echt lekker zitten maar groter dan maat 42 koop ik niet dus, het zal wel moeten.
Het is woensdag dus vandaag kwam de hulp en omdat haar moeder niet meer meekomt help ik nu van harte mee. Daarom had ik me bedacht dat ik mijn hartmeter om zou doen gedurende de tijd dat ik “schoonmaak”. Al met al leverde dit experiment mij toch mooi een gebruik van 530 calorieën; op die manier is poetsen niet echt een probleem.
Daarna nog 20 minuten op de roeimachine gezeten waarna ik het helemaal had gehad. Vervolgens lekker gelunched: sla, tomaat, komkommer, gegrilde kip en kaas – alles keurig afgemeten en vanavond ook weer een maaltijd van niet meer dan 394 calorieen. Kijk, als ik me gedisciplineerd gedraag dan lukt het natuurlijk best allemaal, dan zit ik zo aan het streef gewicht. Maar ja, als ik dan de aankomende week bekijk met uitjes en borrels en wat al niet meer. Nou ja, meer sporten, extra rondjes langs het meer en gewoon rustig aan blijven doen met eten EN verstandige keuzes maken.
Overigens, om mijzelf op de been te houden, heb ik twee glazen potjes gepakt: een potje waar ik 24 kralen in heb gedaan en een leeg potje. Elke keer als ik een pond kwijt ben gaat er een kraal uit het volle potje naar het lege; op die manier is het gewichtsverlies zichtbaar, zelfs als ik mijn kleding van vorig jaar nog niet aan kan.
En zo modderen we van de ene dag naar de andere met altijd weer het geloof en de hoop dat het allemaal een keertje goed gaat komen met het ideale (= gezonde) gewicht.
Wordt vervolgd ….

Een strandwandeling

Wonen in Perth betekent vlakbij het strand wonen. Vanmorgen met Inge een strandwandeling gemaakt. Om 8 uur kwam zij mij ophalen en we reden naar City Beach. Het was een koele heldere ochtend en we besloten op blote voeten door het rulle zand te lopen. Tjonge jonge, dat viel niet mee. Exclusief 2 korte pauzes hebben we toch bij elkaar 45 minuten door het zand gestampt en we waren zo moe en zo voldaan toen we tegen de auto aanleunden. Nu is het bijna aan het eind van de dag en mijn spieren zijn zo goed te voelen – sportschool gevoel.
Tijdens de wandeling bespraken we de Neerlandia vergadering van gisteravond en hoe goed die verlopen is; er had een ontspannen sfeer rond de tafel gehangen.
We voelden ons allebei zo voldaan na het lopen en bijpraten dat we besloten bij Piccolo in West Leederville een kopje koffie te drinken. Een kleine, eclectische corner shop waar de koffie verrukkuluk is. We haalden wel eerst Barrie op, die ging gezellig mee. Hij bestelde een muffin die hij met mij wilde delen maar dat heb ik niet gedaan: even een paar dagen geen koolhydraten.
Al met al waren we om 10.15 uur klaar met alles en kon de dag beginnen. Ik had besloten om naar Floreat te gaan om kerst kado’tjes te kopen. Dat lukte ten dele maar nadat ik ook nog bij Innaloo was geweest had ik alles in huis wat ik hebben moest. Nu is het een kwestie van inpakken en dan op zaterdag meenemen naar Marieke omdat haar vader alle cado’tjes mee naar NL neemt en ze daar verstuurt naar de familie (ook die in UK).
Een geslaagde dag: doodmoe door goeie oefening, weinig gegeten en voor iedereen de kerstkado’tjes in huis. Barrie heeft bovendien planken aan de bar rond het zwembad gemaakt en die bar is nu ook bijna af. Ik zal daar eens een foto van plaatsen – ziet er nu al goed uit alhoewel hij, die bar, nog onbruikbaar is.
All good. Heerlijke dag.

Nog twee maanden en een week …

Dat schreef mijn zus gister, refererend aan haar vertrek uit Nederland om in Australie een vakantie van 6 weken te beginnen. Start punt? Ons huis in Perth! Tijd vliegt. Ik besloot dan ook om die tijd nu als afval-tijd te gaan gebruiken want zonder een datum in zicht vind ik het heel moeilijk om focus te houden op het afvallen. Gelukkig is het vandaag maandag, een mooie dag om (weer) te beginnen.
Net terug van een wandeling, niet langs het meer. Na 12 jaar rond het meer lopen vond ik het welletjes en bedacht dat ik voor de verandering door de wijk ging lopen. Wat een goed idee bleek dat. Heuvel op, heuvel af en overmorgen pak ik er twee straten bij. Overmorgen? Ja, want morgen ga ik met Ingrid een strandwandeling maken; zij komt mij om 8 uur ophalen.
Vanavond is er weer de maandelijkse Neerlandia Committee meeting. Dit zou wel eens het begin van een nieuwe fase voor de club kunnen worden – Nederlandia Mark II: verhuizen of niet verhuizen?
Verder ligt er een heerlijke maandag voor me: het weer is prachtig en het zwembad glinstert. Veel opruimen gepland voor vandaag: daar zijn maandagen altijd goed voor.
Maar eerst kaartjes bestellen voor een aantal voorstellingen gedurende het Perth International Arts Festival.
Daarna een grapefruit en twee eitjes voor ontbijt.
Bring it on – nog 2 maanden en een week ….

De Booze Bus

Februari/maart dit jaar waren mijn ouders hier voor 4 weken. Zij komen eenmaal per jaar een poosje opwarmen hier. Altijd gezellig.
Tijdens hun verblijf werden op 9 maart in Western Australie de State Elections gehouden, te vergelijken met de Provinciale verkiezingen in Nederland. Die zaterdag was ook de dag dat Barrie voor het eerst met de BazGaz MX5 op Barbagello’s Race Track zou racen.
Ik had beloofd als committee lid bij Barbagello’s mee te helpen en zo reden we rond een uur ‘s middags samen naar de race track, zo’n 45 minuten rijden van ons huis vandaan. We gingen in de Prado die ik dan weer mee naar huis zou nemen als ik genoeg van het racen had; Barrie zou een lift van Aart krijgen aan het einde van de avond.
Met mijn ouders keek ik er naar uit dat we die avond met ons drieeen naar de verkiezingsuitslag zouden kijken terwijl Barrie racete en pas tegen elf uur ‘s avonds thuis zou komen.
Bij Barbagello’s was het erg gezellig en de bonus was dat Judith er ook was. Judith en ik volgde alle perikelen op de professionele racebaan maar rond zes uur hielden we het voor gezien. Ik bood haar een lift aan die zij accepteerde. Toen we bij haar huis aankwamen nodigde zij mij uit voor een pilsje maar omdat ik rijden moest zag ik daar vanaf – eenmaal thuis zou ik op mijn gemak van mijn glas G&T (Gin en Tonic) kunnen genieten.
Bij aankomst thuis rook ik dat mama de biefstuk aan het bakken was die zij mijn vader beloofd had met brood te serveren. Ik kleedde me om in een huispak, schonk een stevige G&T in voor mijzelf en nestelde me op de bank klaar voor de biefstuk brood en de verkiezingsuitslag.
Na mijn eerste G&T wilde ik opstaan en een tweede inschenken maar de TV was interessant en dat weerhield me ervan. Dat was maar goed ook want om 8.30uur ging mijn telefoon: BazGaz had het gehad voor de dag en er kon niet verder mee geracet worden. Barrie klonk teleurgesteld en down. Aart, met wie hij naar huis zou rijden, was nog volop aan het racen dus zou ik Barrie op kunnen halen of had ik gedronken? Ja, vertelde ik hem, ik heb gedronken maar ik heb ook gegeten dus dat zit wel goed; ik voelde me prima. En zo stapte ik in de auto, huispak aan, op weg naar Barbagello’s. Ik rijd onze straat uit, ga naar rechts en wil Lake Monger Drive oversteken toen ik tegenover me een auto zag staan, zomaar, midden in het gras. Ik kijk naar rechts en zie het zwaai licht van de Booze Bus: iedereen werd aangehouden om te blazen en die auto die in het gras stond stond er om hen te volgen die de bus wilde ontsnappen door alsnog linksaf te slaan.
booze bus
Ik had het niet meer. Zelfs zonder alcohol op voel ik me al nerveus als ik blazen moet maar dit keer had ik WEL gedronken – tegen mijn principe in maar ja, wie had er nu op gerekend dat ik alsnog de weg op moest om 8.30 op een zaterdagavond?
En ja hoor, nadat ik geblazen had keek de agent mij aan en vroeg of ik gedronken had. Ja, een glas G&T (maar dan wel MIJN hoeveelheid G). Komt u er maar uit Mevrouw, u bent over de limit. Nee, mijn collega parkeert uw auto, u kunt met mij de bus is. Nou ja, toen moest ik allerlei vragen beantwoorden en twintig minuten wachten. De aardige agent veronderstelde dat de alcohol nog in mijn mond hing en dat de meter daardoor over de limit las. Na twintig minuten zou ik weer moeten blazen en aan de hand van dat resultaat zou ik horen of ik mocht rijden of niet. Ik zat daar zonder make-up, zonder auto sleutels, in een huispak tussen netjes aangekleedde mensen die allemaal of op weg waren naar een ontmoeting (en dus al te veel gedronken hadden) of terugkwamen van iets sociaals. Ik vroeg de agent of ik Barrie mocht bellen en dat mocht. Ik vertelde hem wat de situatie was en hij voelde zich enorm bezwaard (die victorie had ik in elk geval :-)). De twintig minuten dat ik in die Booze Bus zat zal ik niet gauw vergeten. Om te beginnen kon ik mijn huis zien, ik kon uit het andere raam mijn auto zien staan en beide waren buiten bereik; een gevoel van lichte paniek overviel mij. Mijn handen waren ijskoud, ik had maag- en hoofdpijn en ik besloot dat ik mij onder elke omstandigheid in de toekomst aan mijn principe zou houden: als ik moet rijden moet ik niet drinken. Echter, boven alles dat ik me voelde en wat ik dacht, schaamde ik me zo. Ik schaamde me dat ik met teveel op achter het stuur was aangetroffen. Het was geen spijt, ook niet een gevoel van “nou ja, pech gehad” – nee het was een oprecht schaamtegevoel dat ik in deze situatie zat. Hoe had ik het kunnen voorkomen? Door tegen Barrie te zeggen dat hij maar moest wachten totdat Aart hem naar huis kon brengen. En, ik moet er bij zeggen, ik dacht dat ik capabel was om te rijden omdat ik (goddank) maar een glas op had en omdat ik (goddank) bezweken was onder mama’s druk dat ik mee moest eten ondanks dat zij met het vlees niet op mij gerekend had.
Inmiddels kwamen er allerlei mensen binnen, allemaal stilletjes. Het frappante vond ik wel dat niemand zijn mobiele telefoon mocht gebruiken terwijl ik Barrie had gebeld. De politie wil voorkomen dat het doorgegeven wordt waar de Booze Bus stond en daardoor worden telefoontjes niet toegelaten wanneer je eenmaal in de bus zit. Dat gaf dus wel aan dat ik duidelijk niet ergens vandaan kwam of naar een feestje toeging: ik moet er uitgezien hebben als iemand die onverwacht van de televisie was weg geroepen.
Na twintig minuten moest ik weer blazen, ik herinner me nog dat ik bijna duizelig was van spanning. De aardige agent kijkt naar de meter en zegt, helemaal neutraal, mevrouw, you are free to go. YOU ARE FREE TO GO. Mijn collega zal u naar uw auto brengen. De collega gaf daarop mijn auto sleutels terug en ik klom in de auto waar ik eerst een aantal minuten naar de reflecterende maan op het water van Lake Monger heb zitten kijken.
Ik belde Barrie om te zeggen dat ik op weg was en drie kwartier later zou arriveren. Toen ik aankwam op de racebaan werd ik met luid applaus begroet: ik was de Legend van het moment maar leuk vond ik het niet. Het is inmiddels bijna vier maanden geleden maar het gevoel van schaamte bekruipt me telkens wanneer ik aan het incident terugdenk.
Een paar dagen na die zaterdagavond ging ik lunchen met mijn vader. Wij keken naar de kaart en hij bestelde wijn. We namen beide een glas, we proostten en na een slokje vertelde ik hem dat ik het niet dronken kon, ik had liever spa rood. We hadden een prima lunch en op de weg terug naar huis stond er een Booze Bus op Lake Monger Drive. Ik werd aangehouden en blies 0.0