Category Archives: Uncategorized

Perennial Faves: How to Think Up Good Comments

Perennial Faves: How to Think Up Good Comments.

I really enjoyed this article. The only thing that I would like to add in relation to leaving comments is to be always positive and to never offend. A respectful disagreement could start an interesting conversation. Also, I find that if I read about a subject expressing a different view than my own, I try to spend time and think about the opinion expressed. Most blogs can be an addition to your own way of thinking and/or writing.

Lijnen, lijnen altijd maar lijnen

Eergister voelde ik me slank en zocht naar een leuk bloesje dat tussen mijn zomerkleding hing. Ik kreeg het niet dicht en dat maakte mij moedeloos. Maar ja, met moedeloosheid kom je niet ver als je wilt afvallen en daarom besloot ik gister om drie katoenen zomertoppen te komen die me de aankomende 5 weken uit de brand moeten helpen. Ik heb geen zin om nieuwe kleding te kopen want ik heb zoveel alleen, tja, op dit moment past het niet. Volgens MyFitnessPal, dat ik gebruik om bij te houden wat mijn calorie verbruik per dag is, zou ik, als ik me netjes blijf gedragen, over 5 weken 6 kg minder moeten wegen. Nu moet ik dat nog zien maar het is toch een aardig positieve gedachte.
Dus gister 3 bloesjes gekocht die niet echt lekker zitten maar groter dan maat 42 koop ik niet dus, het zal wel moeten.
Het is woensdag dus vandaag kwam de hulp en omdat haar moeder niet meer meekomt help ik nu van harte mee. Daarom had ik me bedacht dat ik mijn hartmeter om zou doen gedurende de tijd dat ik “schoonmaak”. Al met al leverde dit experiment mij toch mooi een gebruik van 530 calorieën; op die manier is poetsen niet echt een probleem.
Daarna nog 20 minuten op de roeimachine gezeten waarna ik het helemaal had gehad. Vervolgens lekker gelunched: sla, tomaat, komkommer, gegrilde kip en kaas – alles keurig afgemeten en vanavond ook weer een maaltijd van niet meer dan 394 calorieen. Kijk, als ik me gedisciplineerd gedraag dan lukt het natuurlijk best allemaal, dan zit ik zo aan het streef gewicht. Maar ja, als ik dan de aankomende week bekijk met uitjes en borrels en wat al niet meer. Nou ja, meer sporten, extra rondjes langs het meer en gewoon rustig aan blijven doen met eten EN verstandige keuzes maken.
Overigens, om mijzelf op de been te houden, heb ik twee glazen potjes gepakt: een potje waar ik 24 kralen in heb gedaan en een leeg potje. Elke keer als ik een pond kwijt ben gaat er een kraal uit het volle potje naar het lege; op die manier is het gewichtsverlies zichtbaar, zelfs als ik mijn kleding van vorig jaar nog niet aan kan.
En zo modderen we van de ene dag naar de andere met altijd weer het geloof en de hoop dat het allemaal een keertje goed gaat komen met het ideale (= gezonde) gewicht.
Wordt vervolgd ….

Een strandwandeling

Wonen in Perth betekent vlakbij het strand wonen. Vanmorgen met Inge een strandwandeling gemaakt. Om 8 uur kwam zij mij ophalen en we reden naar City Beach. Het was een koele heldere ochtend en we besloten op blote voeten door het rulle zand te lopen. Tjonge jonge, dat viel niet mee. Exclusief 2 korte pauzes hebben we toch bij elkaar 45 minuten door het zand gestampt en we waren zo moe en zo voldaan toen we tegen de auto aanleunden. Nu is het bijna aan het eind van de dag en mijn spieren zijn zo goed te voelen – sportschool gevoel.
Tijdens de wandeling bespraken we de Neerlandia vergadering van gisteravond en hoe goed die verlopen is; er had een ontspannen sfeer rond de tafel gehangen.
We voelden ons allebei zo voldaan na het lopen en bijpraten dat we besloten bij Piccolo in West Leederville een kopje koffie te drinken. Een kleine, eclectische corner shop waar de koffie verrukkuluk is. We haalden wel eerst Barrie op, die ging gezellig mee. Hij bestelde een muffin die hij met mij wilde delen maar dat heb ik niet gedaan: even een paar dagen geen koolhydraten.
Al met al waren we om 10.15 uur klaar met alles en kon de dag beginnen. Ik had besloten om naar Floreat te gaan om kerst kado’tjes te kopen. Dat lukte ten dele maar nadat ik ook nog bij Innaloo was geweest had ik alles in huis wat ik hebben moest. Nu is het een kwestie van inpakken en dan op zaterdag meenemen naar Marieke omdat haar vader alle cado’tjes mee naar NL neemt en ze daar verstuurt naar de familie (ook die in UK).
Een geslaagde dag: doodmoe door goeie oefening, weinig gegeten en voor iedereen de kerstkado’tjes in huis. Barrie heeft bovendien planken aan de bar rond het zwembad gemaakt en die bar is nu ook bijna af. Ik zal daar eens een foto van plaatsen – ziet er nu al goed uit alhoewel hij, die bar, nog onbruikbaar is.
All good. Heerlijke dag.

Nog twee maanden en een week …

Dat schreef mijn zus gister, refererend aan haar vertrek uit Nederland om in Australie een vakantie van 6 weken te beginnen. Start punt? Ons huis in Perth! Tijd vliegt. Ik besloot dan ook om die tijd nu als afval-tijd te gaan gebruiken want zonder een datum in zicht vind ik het heel moeilijk om focus te houden op het afvallen. Gelukkig is het vandaag maandag, een mooie dag om (weer) te beginnen.
Net terug van een wandeling, niet langs het meer. Na 12 jaar rond het meer lopen vond ik het welletjes en bedacht dat ik voor de verandering door de wijk ging lopen. Wat een goed idee bleek dat. Heuvel op, heuvel af en overmorgen pak ik er twee straten bij. Overmorgen? Ja, want morgen ga ik met Ingrid een strandwandeling maken; zij komt mij om 8 uur ophalen.
Vanavond is er weer de maandelijkse Neerlandia Committee meeting. Dit zou wel eens het begin van een nieuwe fase voor de club kunnen worden – Nederlandia Mark II: verhuizen of niet verhuizen?
Verder ligt er een heerlijke maandag voor me: het weer is prachtig en het zwembad glinstert. Veel opruimen gepland voor vandaag: daar zijn maandagen altijd goed voor.
Maar eerst kaartjes bestellen voor een aantal voorstellingen gedurende het Perth International Arts Festival.
Daarna een grapefruit en twee eitjes voor ontbijt.
Bring it on – nog 2 maanden en een week ….

De Booze Bus

Februari/maart dit jaar waren mijn ouders hier voor 4 weken. Zij komen eenmaal per jaar een poosje opwarmen hier. Altijd gezellig.
Tijdens hun verblijf werden op 9 maart in Western Australie de State Elections gehouden, te vergelijken met de Provinciale verkiezingen in Nederland. Die zaterdag was ook de dag dat Barrie voor het eerst met de BazGaz MX5 op Barbagello’s Race Track zou racen.
Ik had beloofd als committee lid bij Barbagello’s mee te helpen en zo reden we rond een uur ‘s middags samen naar de race track, zo’n 45 minuten rijden van ons huis vandaan. We gingen in de Prado die ik dan weer mee naar huis zou nemen als ik genoeg van het racen had; Barrie zou een lift van Aart krijgen aan het einde van de avond.
Met mijn ouders keek ik er naar uit dat we die avond met ons drieeen naar de verkiezingsuitslag zouden kijken terwijl Barrie racete en pas tegen elf uur ‘s avonds thuis zou komen.
Bij Barbagello’s was het erg gezellig en de bonus was dat Judith er ook was. Judith en ik volgde alle perikelen op de professionele racebaan maar rond zes uur hielden we het voor gezien. Ik bood haar een lift aan die zij accepteerde. Toen we bij haar huis aankwamen nodigde zij mij uit voor een pilsje maar omdat ik rijden moest zag ik daar vanaf – eenmaal thuis zou ik op mijn gemak van mijn glas G&T (Gin en Tonic) kunnen genieten.
Bij aankomst thuis rook ik dat mama de biefstuk aan het bakken was die zij mijn vader beloofd had met brood te serveren. Ik kleedde me om in een huispak, schonk een stevige G&T in voor mijzelf en nestelde me op de bank klaar voor de biefstuk brood en de verkiezingsuitslag.
Na mijn eerste G&T wilde ik opstaan en een tweede inschenken maar de TV was interessant en dat weerhield me ervan. Dat was maar goed ook want om 8.30uur ging mijn telefoon: BazGaz had het gehad voor de dag en er kon niet verder mee geracet worden. Barrie klonk teleurgesteld en down. Aart, met wie hij naar huis zou rijden, was nog volop aan het racen dus zou ik Barrie op kunnen halen of had ik gedronken? Ja, vertelde ik hem, ik heb gedronken maar ik heb ook gegeten dus dat zit wel goed; ik voelde me prima. En zo stapte ik in de auto, huispak aan, op weg naar Barbagello’s. Ik rijd onze straat uit, ga naar rechts en wil Lake Monger Drive oversteken toen ik tegenover me een auto zag staan, zomaar, midden in het gras. Ik kijk naar rechts en zie het zwaai licht van de Booze Bus: iedereen werd aangehouden om te blazen en die auto die in het gras stond stond er om hen te volgen die de bus wilde ontsnappen door alsnog linksaf te slaan.
booze bus
Ik had het niet meer. Zelfs zonder alcohol op voel ik me al nerveus als ik blazen moet maar dit keer had ik WEL gedronken – tegen mijn principe in maar ja, wie had er nu op gerekend dat ik alsnog de weg op moest om 8.30 op een zaterdagavond?
En ja hoor, nadat ik geblazen had keek de agent mij aan en vroeg of ik gedronken had. Ja, een glas G&T (maar dan wel MIJN hoeveelheid G). Komt u er maar uit Mevrouw, u bent over de limit. Nee, mijn collega parkeert uw auto, u kunt met mij de bus is. Nou ja, toen moest ik allerlei vragen beantwoorden en twintig minuten wachten. De aardige agent veronderstelde dat de alcohol nog in mijn mond hing en dat de meter daardoor over de limit las. Na twintig minuten zou ik weer moeten blazen en aan de hand van dat resultaat zou ik horen of ik mocht rijden of niet. Ik zat daar zonder make-up, zonder auto sleutels, in een huispak tussen netjes aangekleedde mensen die allemaal of op weg waren naar een ontmoeting (en dus al te veel gedronken hadden) of terugkwamen van iets sociaals. Ik vroeg de agent of ik Barrie mocht bellen en dat mocht. Ik vertelde hem wat de situatie was en hij voelde zich enorm bezwaard (die victorie had ik in elk geval :-)). De twintig minuten dat ik in die Booze Bus zat zal ik niet gauw vergeten. Om te beginnen kon ik mijn huis zien, ik kon uit het andere raam mijn auto zien staan en beide waren buiten bereik; een gevoel van lichte paniek overviel mij. Mijn handen waren ijskoud, ik had maag- en hoofdpijn en ik besloot dat ik mij onder elke omstandigheid in de toekomst aan mijn principe zou houden: als ik moet rijden moet ik niet drinken. Echter, boven alles dat ik me voelde en wat ik dacht, schaamde ik me zo. Ik schaamde me dat ik met teveel op achter het stuur was aangetroffen. Het was geen spijt, ook niet een gevoel van “nou ja, pech gehad” – nee het was een oprecht schaamtegevoel dat ik in deze situatie zat. Hoe had ik het kunnen voorkomen? Door tegen Barrie te zeggen dat hij maar moest wachten totdat Aart hem naar huis kon brengen. En, ik moet er bij zeggen, ik dacht dat ik capabel was om te rijden omdat ik (goddank) maar een glas op had en omdat ik (goddank) bezweken was onder mama’s druk dat ik mee moest eten ondanks dat zij met het vlees niet op mij gerekend had.
Inmiddels kwamen er allerlei mensen binnen, allemaal stilletjes. Het frappante vond ik wel dat niemand zijn mobiele telefoon mocht gebruiken terwijl ik Barrie had gebeld. De politie wil voorkomen dat het doorgegeven wordt waar de Booze Bus stond en daardoor worden telefoontjes niet toegelaten wanneer je eenmaal in de bus zit. Dat gaf dus wel aan dat ik duidelijk niet ergens vandaan kwam of naar een feestje toeging: ik moet er uitgezien hebben als iemand die onverwacht van de televisie was weg geroepen.
Na twintig minuten moest ik weer blazen, ik herinner me nog dat ik bijna duizelig was van spanning. De aardige agent kijkt naar de meter en zegt, helemaal neutraal, mevrouw, you are free to go. YOU ARE FREE TO GO. Mijn collega zal u naar uw auto brengen. De collega gaf daarop mijn auto sleutels terug en ik klom in de auto waar ik eerst een aantal minuten naar de reflecterende maan op het water van Lake Monger heb zitten kijken.
Ik belde Barrie om te zeggen dat ik op weg was en drie kwartier later zou arriveren. Toen ik aankwam op de racebaan werd ik met luid applaus begroet: ik was de Legend van het moment maar leuk vond ik het niet. Het is inmiddels bijna vier maanden geleden maar het gevoel van schaamte bekruipt me telkens wanneer ik aan het incident terugdenk.
Een paar dagen na die zaterdagavond ging ik lunchen met mijn vader. Wij keken naar de kaart en hij bestelde wijn. We namen beide een glas, we proostten en na een slokje vertelde ik hem dat ik het niet dronken kon, ik had liever spa rood. We hadden een prima lunch en op de weg terug naar huis stond er een Booze Bus op Lake Monger Drive. Ik werd aangehouden en blies 0.0

Renovatie

IMG_2981
Ergens had ik eens gelezen dat een huisrenovatie vaak leidt tot echtscheiding. Een renovatie geeft een enorme druk op het dagelijkse leven en het brengt zoveel onrust. Daarbij is er natuurlijk ook de financiële kant omdat de reno uiteindelijk altijd duurder wordt dan gepland.
Dat laatste is niet zo verwonderlijk: je maakt plannen, je kiest uit en je maakt een schatting. Wat je, als eerste keer renoveerders, echter uit het oog verliest is dat zodra je iets verandert, het oude “verouderd” is. Maw, als je (bv) het uiterlijk van je huis verandert, zien de bakstenen die het garage pad vormen, er ineens oud en verkeerd uit. Je gaat de muren verven en de plinten blijken er moe uit te zien; je kiest een nieuwe voordeur en de lampen in de hal hangen niet meer in balans. Pas als je ziet wat er gebeurt / gebeurd is, kun je je een goede voorstelling van het hele, gerenoveerde product maken. Ik denk wel dat als je de eerste renovatie achter de rug hebt, dat het dan veel makkelijker wordt om een realistisch budget te maken.
IMG_3409

De onrust die een renovatie meebrengt is niet te geloven. Onze renovatie begon in september 2012 en is nog bezig, juli 2013. Er was allerlei oponthoud door verkeerde voorlichting van de gemeente waardoor we zo’n week of 6 achterliepen op schema. Dit tijdsverlies hebben we nooit echt kunnen goedmaken.
In eerste instantie, van september tot begin mei vond al het werk buiten plaats. Werklieden kwamen en gingen en ze brachten allemaal een radio mee en iedereen had zo zijn eigen radio zender. Dit was te doen omdat je de deur dichtdeed en alles buitensloot. Sommigen maakten gebruik van ons toilet, de meesten gingen ergens anders. Volgens mij gingen ze dan naar het BP tankstation niet ver bij ons vandaan.

Op een gegeven moment kwamen de werklieden naar binnen: eerst de meubels uit de kamers en daarna het tapijt er uit. Ook werd het marmer in de hal eruit geslagen. De chaos die dat tot gevolg had! De stof, de herrie, de mensen die door het huis lopen. En, de koffie die ik maakte voor iedereen; en nog steeds maak.

skip

Twee weken geleden werd de houten vloer gelegd. Nadat deze was gepolijst moet hij gelakt worden. Wij besloten daarom een paar dagen weg te gaan omdat we 3 dagen niet over de vloer zouden kunnen lopen. We kwamen op de maandag terug en pas dinsdagavond was de vloer weer beloopbaar. Met spanning wachtten we tot rond 11 uur die dinsdagavond en omdat we zonder licht zitten in het grootste gedeelte van het huis, liep Barrie om die tijd met zijn iPhone zaklampje door de vertrekken die nu een houten vloer hebben.
Nu moet ik er bij zeggen dat Barrie nooit van houten vloeren heeft gehouden terwijl ik die vloeren het toppunt van elegantie vind plus dat ze ook heel praktisch in het onderhoud zijn. Na jaren proberen het tapijt te vervangen door hout had ik me er bij neergelegd want ik vond het argumenteren over vloerbedekking niet erg opbouwend bovendien is er prachtig tapijt te koop. Ik had daarom al lang geleden geaccepteerd dat ik, tenminste tot aan Barrie’s dood, op tapijt zou lopen. Het was dan ook een onverwachte en bijzonder plezierige verrassing toen Barrie in maart of zo voorstelde om een houten vloer te nemen.
Enfin, wij kwamen dus thuis vorige week, na een paar dagen te zijn weggeweest om de vloer te laten lakken en drogen en Barrie loopt met zijn zaklampje door de kamers. Door de (nieuwe) glazen deuren hadden wij het hout reeds bekeken toen wij thuis kwamen en omdat ik me nooit ergens een voorstelling van kan maken schoten de tranen in mijn ogen toen ik de vloer bij thuiskomst in daglicht zag. Zo prachtig, zo ontzettend mooi. Dat was op maandag middag. De volgende dinsdagavond dus liepen we voor het eerst over deze prachtige vloer en Barrie vond het vreselijk. Met de kleuradviseuses hadden we besloten om dezelfde kleur verf te nemen die al op de muren zat, een soort eendeei groen/blauw. Maar, bij het hout stond het niet goed. Alles was uit balans. Maar, zei Barrie, misschien dat het bij daglicht beter leek.
Met die gedachte werden we de volgende ochtend om 5 uur al wakker terwijl we tot kwart over zeven moesten wachten op daglicht. Ik zal nooit het moment vergeten waarop ik Barrie’s gezicht zag voordat hij zei: if we had the money I would tell Paul (de aannemer) to rip up the wood now. Nu ben ik door de jaren heen al zo gewend aan dit soort surreële reacties dat ik hem maar liet begaan want er tegen ingaan heeft natuurlijk helemaal geen zin en leidt tot niets.
Maar de kleur op de muren en de houten vloer werkten helemaal niet samen en omdat de schilders twee dagen later onze kleurkeuzes moesten hebben belde ik onze kleuradvizeuses die de volgende dag kwamen. Lang gepraat en Barrie raakte steeds meer geagiteerd en ik hield me op de achtergrond. Ik was erg teleurgesteld over zijn reacties en erg teleurgesteld dat we de schoonheid van het prachtige hout niet konden delen met elkaar. Wat er volgde met de kleuradviseuzes is niet te beschrijven: Barrie kon er niet tegen, hij voelde zich oncomfortabel en hij voelde dat zijn huis van hem werd weggenomen. Bovendien, en daar moet ik dan wel om lachen: de kleuradvieseuzes willen alles chique terwijl Barrie het origineel wil hebben – niet het huis hebben wat de massa heeft.

loining

Het is dit soort momenten dat ik me kan voorstellen dat renovatie tot echtscheiding leidt: zoveel spanning, zoveel interruptie, zo’n invasie in je prive leven. Bovendien, je hebt een beeld gevormd van je nieuwe huis – althans, Barrie – en dan is het niet wat je verwacht had. Dat is niet leuk.

Maar ik weet dat we alles met beleid en overleg gekozen hebben en ik weet ook dat we een prachtig huis zullen krijgen. Nog even een paar weken volhouden; nog een paar weken wonen in de keuken en dan kunnen we onze meubels weer in de kamers zetten en weer naar onze CDs luisteren. Wat een feest zal dat zijn.

Ik verheug me ook op het moment dat we de (fantastisch en nieuwe) voordeur opendoen en ons huis ruiken ipv de lucht die er nu hangt: onrust en verf.
En dat moment is dichterbij dan we denken.
2Floor

This journey – (niet) afvallen

Die titel klinkt erg eigentijds: this journey. Of nog beter, MY Journey. Alles wat een beetje moeilijk is heet challenge of journey; uitdaging en tocht. Eufemismen voor situaties die niet makkelijk zijn. Hou je van een uitdaging? YES! Kijk je uit naar de volgende worsteling? Alsjeblieft niet!
Ik begon dit blog in februari en dat kwam omdat ik op 10 februari deel ging nemen aan 12WBT: (weer) een programma om af te vallen. Het is op zichzelf een pracht programma en ik ken vele mensen die met veel succes zijn afgevallen. Deze mensen, leeftijd dik in de vijftig, zien er nu prachtig slank en gespierd uit na het volgen van een of twee rondes van dit programma olv Michelle Bridges.
Met veel enthousiasme (hoop?) begon ik aan het programma en zo las ik op het werkelijk prachtige 12WBT website dat vele deelnemers blogs hadden. Op die manier kan iedereen meeleven met “de journey”. Nou, dat vond ik wel wat. Dus ik begon mijn eigen blog, dat ik in eerste instantie in het Engels schreef. Het ging mij niet alleen om het verloop van het programma dat ik ging volgen maar ook om te zien hoe e.e.a. zich ontwikkelen zou over de 12 weken die voor mij lagen.
Nou heb ik een aantal interesses en vrije tijdsbestedingen die mij erg bezighouden of juist niet. En dat laatste is erg belangrijk.
In februari, toen het jaar nog nieuw was, had ik het voornemen om mij de komende maanden te concentreren op het in balans brengen van wat ik echt wil en wat ik echt doe in mijn leven. Bovendien, had ik gemerkt, is het erg leuk om na een tijdje terug te lezen wat er in een bepaalde periode speelde door over die periode terug te lezen. En zo ontstond mijn blog.
Afvallen met het 12WBT (= 12 Weeks Body Toning) Programma werd in februari een van de dingen waar ik mij dagelijks mee bezig ging houden, althans, dat lag in de bedoeling.
Ik schreef al eerder dat ik de vele enthousiaste succes verhalen gelezen had van dames die inmiddels prachtig waren gevormd na het volgen van dit programma. Ik behoor niet tot die groep. Het is nu eind mei en ik kan zonder meer vaststellen dat de 12 weken van Ronde 1 als een soort droom aan mij voorbij gingen. Om niet aan het totale falen toe te geven, besloot ik ook aan Ronde 2 deel te nemen. En wat doe ik er mee? Eenmaal per week ga ik naar de 12WBT website om het weekmenu en de recepten te printen. Ik heb inmiddels een pracht verzameling van overheerlijke maaltijden die niet meer dan 300 calorieën bevatten.
En de oefeningen, afgestemd op de individu zijn ook fantastisch: dit programma kan niet beter. Maar ik doe geen stap. Wanneer ik nu om mij heen kijk, zittend achter mijn buro, dan zie ik een gymtoestel, steps, een blinkende exercise fiets. Ook liggen er gewichten (noem een getal en ik heb er een gewicht van), springtouw, pilates ring – noem maar op, het ligt allemaal hier boven bij mij.
Wanneer ik bij daglicht uit het raam kijk dan zie ik Lake Monger met daarlangs een wandelpad van 3,5 km in het rond. Uit en thuis 45 minuten, 380 calorieën. Maar ik ga de deur niet uit.
En dit is vreemd want nog niet zo lang geleden waren beweging, hardlopen en gewichten de activiteiten waar ik vrijwel elke dag mee begon. Ik was niet slank, nooit geweest, maar ik was flink, sportief, gespierd en gezond.
Nu kijk ik naar mijzelf en ik zie dat ik aan het veranderen ben in een gedrongen, gezette vrouw van middelbare leeftijd. En op dit moment kan ik dat proces niet stoppen. Het gekke is dat het me op dit moment niet deert: ik heb het op zich naar mijn zin maar mijn energie, mijn nimmer afnemende energie gaat naar twee uitputtende bezigheden: de Nederlandse Club in Perth en naar de eindeloze renovatie van ons huis waar we in maart 2012 aan begonnen door twee palmbomen rond ons zwembad weg te laten halen.
Erover nadenkend zijn dat de twee oorzaken van mijn desinteresse in of het gebrek aan energie om er beter uit te zien.
Van de week realiseerde ik me dat op het moment mijn leven elke dag een morgen heeft: morgen komt er meer rust; morgen heb ik meer tijd; morgen ga ik lijnen. Hoeveel morgens krijgt een mens toebedeeld?
Maar voordat morgen begint zet ik de computer uit en ga ik eens flink opruimen. Het is een chaos om mij heen en omringd worden door chaos maakt dat het in mijn hoofd een chaos is. Maar dat ga ik nu veranderen, voordat het morgen wordt ….