Category Archives: Observations

What I see around me

Mad Max meets the Circus or Why I love PIAF

Copy right NoFitState This photo is copied from NoFitState website.

Bianco, a show by NoFitState, where Mad Max meets circus: a bunch of young, strong girls and similarly aged chiseled boys who climbed like monkeys under and over scaffold-like props. These props were removable objects standing in the middle of Le Grand Chapeau while we, the audience, stood in a big circle and watched in total awe.

After every act the audience was gently directed to make space for the props coming off and for the new ones to come into the ring. While all the amazing acts were executed, the band played exciting or soulful music.

The energy, the rawness, the no pretense of this show in combination with the excellent live music made this show a better circus experience than Cirque du Soleil ever was for me.

Art, an emotionally stirring experience. Pablo Picasso once said that the purpose of art is washing the dust of daily life of our souls. Reminiscent of a vibrant Fringe World Festival and now at the end of PIAF, the Perth International Arts Festival, I believe that Picasso hit the nail on the head.

And this to me is the importance of PIAF; this Arts Festival is an opportunity, an invitation almost, to see performances we normally would not choose to see, or rather, performances that would not come to town. However, at the end of a hot summer, all the outside bars and eateries that are especially set up for the festival, are an encouragement to go out and to explore art. The festival creates the opportunity to discover for ourselves what art (form) we like but never knew we did.

Obviously, sometimes we miss but mostly we hit and surprise ourselves. Honesty requires me to admit that occasionally, a pre-show anxiety creeps up in me and I look for excuses not to go – thank goodness that my excuses are weak: not one show of the many we have seen over the past few years have disappointed. And, if a show doesn’t surprise me, delight me, or move me, it is thought provoking – but never boring. Although …

This season I attended one show that took me completely out of my comfort zone: all I could think of was “avant-garde, this is pure avant-garde”. Yet, although I found the performance totally inaccessible, at the same time I realized that I was watching a class act with the best musicians supporting the best artist in his field. What a chance to experience this!

And now it has all come to an end for another year.  But in November, after the program launch, we will eagerly bend over the program to read about, to discuss and to select new shows, new art, new experiences.

For 2014 however, the festival is over …

Een nieuw jaar

IMG_5175

1 januari 2014

En zo werd het 1 januari 2014, de eerste dag van het jaar; de maandag van het jaar: Een nieuwe kans, een nieuwe uitdaging. Ook goed om door de kalender van 2013 te duimen en te zien wat er zoal van 2013 terecht kwam. Het was een druk en onrustig jaar met de verbouwing die nu vrijwel klaar is. Het was een leerzaam jaar waar het Neerlandia betrof: niet opgeven maar je eigen ideeën doorvoeren en de club naar een ander niveau brengen – dank je wel Barrie voor je inspiratie.

1 januari 2014, zwaar, niet echt fit, te druk – noem maar op. En wat ga ik daar nu mee doen? Ik ga de kans grijpen dat er weer een jaar voor me ligt, een jaar waarin ik fouten kan herstellen, recht kan maken wat krom is.

2014 wordt ook een gigantisch jaar wat mijn privéleven betreft: op 29 maart komen Ange & Greg & Jack aan in Perth omdat zij op die datum emigreren. Voor onbepaalde tijd maar zeker voor 6 maanden zullen zij bij ons wonen – wat zal dat een opschudding geven. En wat een fantastische samenloop van omstandigheden dat Barrie en zijn oudste zoon samen zullen zijn, heel bijzonder.

2014 is het jaar waarin Barrie 70 jaar wordt en ik 60. Gek, we dachten dat ouderdom ons nooit zou overkomen en kijk nu eens naar ons. Mijn zusje komt in januari naar Perth om aan haar lang verwachte reis door Australia te beginnen – good on her.

1 januari 2014 en de bbq staat aan, de champagne staat koel. Een rustige dag. Het echte leven begint op 6 januari alhoewel we op 5 januari een Oud en Nieuw nieuwe stijl gaan vieren in Neerlandia.

Dus 2014 – bring it on. We zien wel en ik zal mijn best doen om er een goed jaar van te maken.

(To be continued …)

Een kwetsbare balans

IMG_5030

Zo begon mijn dag vandaag: een wandeling van een uur door het rulle zand van City Beach naar Floreat Beach en terug. Het was heel zwaar en het was heel geestverruimend. Het is duidelijk dat als je goed in je vel zit alles mogelijk is en als alles mogelijk is dat je je dan lekker voelt en zo is er de cirkel. Maar die cirkel ontstaat door balans in je leven.
Terugkijkend begon het allemaal een beetje scheef te lopen in maart 2011 toen ik twee blessures opliep tijdens veel te zware training. Ik moest stoppen met trainen en deed een tijdje niets. Ik pakte na verloop van tijd een ander soort training op maar ging weer veel te hard van stapel en kreeg een ander soort blessure – ik hield toen helemaal op. Inmiddels waren we bijna 11 maanden verder en waren er dingen in mijn leven aan het gebeuren die, alhoewel belangrijk, een onevenredige invloed op mijn dagelijks welzijn gingen hebben. Ik merkte het niet. Wat ik wel merkte was dat ik meer lethargisch werd, geen interesse had in sporten en dat mijn voedsel inname van goed en gezond naar teveel en ongezond ging – nee, nee, nooit een McDonalds!
Omdat ik in een spiraal zat en omdat ik mij niet op mijn plaats voelde, had ik de kracht en de energie, zelfs de wil  niet, om verbetering te brengen in mijn mentale situatie en terug te keren naar mijn eerdere welzijn.

Externe invloeden kregen steeds meer de overhand en zo kwam het dat ik me droef ging voelen omdat ik zwaarder werd, omdat mijn fitness steeds minder werd en omdat ik me nergens toe kon zetten. Ik wist dat ik speelde met mijn gezondheid maar kon het proces niet stoppen. Het ergste moment was dat ik een lievelingskledingstuk niet meer aankon – toen drong het tot me door dat ik helemaal verkeerd bezig was. Maar, zelfs die bewustwording gaf mij niet een aanleiding om de draad van maart 2011 weer op te pakken. Dikker en ouder werd ik met een wat mat gevoel over mijn leven.

Zo werd het november 2013.

Begin november nam ik een besluit om mijn werkzaamheden binnen de Nederlandse Club in Perth per september 2014 een andere inhoud te geven. Sinds dat moment is alles beter geworden: ik heb weer inspiratie voor gezonde hapjes, ik sport weer, ik slaap weer heerlijk – ik ben weer blij.

Een uur lopen door het rulle zand – iets dat ik pas sinds vorige week doe en niet elke dag, nee gewoon een keer per week als een alternatieve oefening. Via MyFitnessPal houd ik keurig bij wat ik eet aan calorieën en het is indrukwekkend hoe vaak ik nu weer gewoon “nee” tegen ongezond voedsel zeg zonder daar over na te denken.

Een beslissing begin november maakt dat ik  energie en motivatie heb om mijn lichaam weer gezond en fit te maken. Wat is het leven toch een kwetsbare balans en wat kan het toch moeilijk zijn om die balans te (her)vinden en te behouden. Maar als je soms die balans (even) kwijt bent, dan komt er altijd weer het moment dat je weet wat je doen moet – ‘t komt wel goed schatje.