Category Archives: Family

Any story to do with family either in NL, UK or in Perth, W.A.

My perfect world

For one and a half hour every morning I live in a perfect world. The sky is blue above me and the autumn sun is warming up a new day – a new day that feels full of promise.

In this perfect world of mine, a car stops and waves when I wait to cross the road and the council worker wishes me a good morning while the builders along the path stop and say: “g’day, you’re back!” With a spring in my step I turn left and smell the grass while I softly sing simple songs. I watch the majestic swans, the wobbly ducks and sometimes I watch the pelicans landing on the water, still and clear as a mirror’s surface. I sometimes stop on the path and joggers pass me by, bicycle riders veer around me – not a word of irritation that I am in their way; a perfect world.

A small nod of the head, only recognized by those in the know; a glance, eye contact and a smile for acknowledgement.

I live in my perfect world when I take Jack in his stroller for our daily walk.


Time flies or Living your life to its full potential

Hotham River

  Boddington along the Hotham River

The other day we drove back from the Stirling Range where we had spent a few days with our friends. On the way back home to Perth, we came passed the Boddington sign, a 120 minutes drive South East of Perth along the Albany Highway. We turned off for a visit to this sheep farming- and gold mining town.

In November 1986 we were newly married and we moved from The Hague, the Netherlands into this sleepy Australian country town along the Hotham River. With open eyes and an open heart I threw myself into the country life, knowing full well that I had to earn my place in the tightly knit community. We enjoyed some very good years but in April 1989 we left Boddington to be relocated to another Australian town at the other side of the country.

Years later we moved back to the West and whenever we had the opportunity we would nip into Boddington, or visit the annual rodeo there. On those occasions we always drove passed our “old house”.

So last Friday we drove into Boddington and we stopped again at the house where we had lived the first three years of our marriage, the first three years of our Australian life. While we parked opposite, the current owner, whom we know well, arrived with her two grandchildren. It was a very warm welcome that she gave us and she invited us for a cup of tea. Hesitantly we walked inside and shyly we looked around. After a bit of encouragement, I relaxed and showed our friends around: this is were we lived and through there you will find the formal lounge. And over there, that glassy area, is the atrium where ekidnas kept us awake at night.

An hour later we left this beautiful house on the hill and we continued our trip back to Perth. My heart was full with memories and an feeling of panic overwhelmed my thoughts. Twenty nine years since we moved to Australia, twenty five years since we left Boddington – so long ago yet it felt like it only happened last week. Where had time gone? Unexpectedly that confrontational question crept up – what had I done the last twenty nine years?

I rested back in the car chair and I closed my eyes while hundreds of pictures went through my head like a slide show gone viral. I  wondered had I lived my life so far to its full potential?  With eyes still closed I concentrated on this question. After a while an easiness got hold of me, I relaxed and I opened my eyes. I looked out over the road ahead of me: silence, not another car insight; the blue skies above me and my soulmate next to me. I felt contentment – yes, I have a very good life and yes, I live my life to its full potential. How lucky am I?

That distance, that sometimes unbearable distance.

On our way to Wave Rock


She has gone back home; the lingering fragrance of her perfume. Am I sad? No, I am not sad at all!

I am satisfied and I am happy with the time we spent together and I am also happy to see how this holiday positively affected her.

For three weeks my sister travelled through Australia by herself: looking around, discovering the country, discovering herself. And when she came back to Perth after her travels, she treated us to her fascinating experiences, her observations and her analytical conclusions.

No, I am not sad and neither am I upset that she has left but my goodness, her absence hurts so badly.

I think and I ponder. Living in Australia means living with this constant distance. The distance between a mother and her daughter, between sisters and brother; living in Australia means living without my loved ones.

Living in Australia means taking my loved ones back to the international airport to see them go through customs and to be left alone, again.  And when I wonder if living in Australia is worth this pain I say “yes” it is, of course it is, I would not wish it any other way.

I once exchanged my country of birth for this sun burnt, endless country called Australia at the other side of the world; it was the best I ever did.  And with that move to Australia came a void that will always linger in the back of my mind, a pain that sits on the bottom of my heart, a missing that hides in the pit of my stomach. The separation from my family, especially now that my parents grow older, is sometimes unbearable but it is the price I pay for following my heart, to move to Australia, my chosen country.

My sister has gone  home and her plane flew over the back garden while B and I drank white wine in the night. I remember how she said to have her own room in Australia and how she will return to that room; so no farewell just see you again.

She is leaving

She is leaving

That distance, oh that sometimes unbearable distance.

Tomorrow morning I will walk around the lake without my sister and the missing of her will cut through me like the sharpest knife but what can I do?

My sister's plane

My sister’s plane

There is nothing I can do but move on as life goes on; the hurt will fade whilst the memories and the photographs will stay, forever.




Baby cot, bibs and Renault Koleos

Yesterday Barrie bought a second hand Renault Koleos, at auction! and, he is very proud and excited as he entered a totally new, predominantly boys’ world.

This boys’ world is totally different from the young parents’ one, the other totally new world that both of us entered two weeks ago. The mind boggles when entering a joint like “Babies-R-Us”.

It all happened when Greg, Barrie’s eldest son, visited us at the end of January to be with his father when the latter turned 70. As Greg and his family, Angie and baby son Jack are moving to Perth at the end of March, Greg used his time here to prepare for their arrival. So off we went to Babyland, Baby Target and the earlier mentioned Babies-R-Us. Initially Barrie and I walked like lost souls through mini items with adult price tags.

Shopping doneAs Greg had a shopping list longer than my weekly supermarkt one we spent a fun time amazing ourselves about the organic foods, the accessories and matching bits and pieces for a year one old. No wonder a child costs from 0 – 18 years upto $1,000,000!

After Ange had approved the cot that we had choosen – Greg sent her the pictures through his phone and within 10 minutes Wingrave had given approval – we went home to take the measurements. When Greg and Baz went back the following day, the sales were over and the favourite cot was $250 more expensive, consequently no cot was bought. Less than a week later another sale was on and Barrie and I found and bought a similar one.

Cot to be assembledThe new cot is now comfortably waiting to be assembled.

Talking amongst ourselves we all agreed that it would be very helpful as The Family, upon arrival in Perth, had their own car: they will have enough to organise in way of Medicare Cards, enrolling  at Town of Cambridge, fixing up appointments with GP, potential employers not to mention toddler meeting places. Therefore Barrie “offered” to look around for a car. No, for an SUV. – really any excuse to do car orientated things with Gary.

Last Monday Barrie and Gary left for the car auction, a wholesale place and John Hughes car yard in Vic Park. After it appeared that Barrie was unable to get the price down on a Kia he had spotted at JH, he & Gary decided to make a bid on the Renault. Consequently, on Tuesday Barrie went back to the auction place to register himself and yesterday he successfully made a bid on the Renault; today we are picking the car up.

First buy at a car auction

Summarizing – since 30 January we are now confident grand parents on a mission in any baby shop while Barrie is scheduling visits to the Manheim’s car auction place to pick up  run around cars for a very low price …..


At Manheim’ Auction, Barrie is now registered client 951

Oma is a member

Needless to say that I registered for the Babies-R-Us VIP Club Membership


On 8 february I wrote: I have just renewed my subscription – upto February 2017!

Followed twelve days later by:                                                                                                         After I wrote the above words down I kept making notes on subjects I thought would be fun or interesting to share – and as per usual, time slipped through my fingers.

However, today, 20 February, I received notification that Marlissa had started a block and I enjoyed reading it that much that I immediately continued mine. So today, 20 February I made a third (last and successful) attempt to regularly write a blog.

All good!

Een nieuw jaar


1 januari 2014

En zo werd het 1 januari 2014, de eerste dag van het jaar; de maandag van het jaar: Een nieuwe kans, een nieuwe uitdaging. Ook goed om door de kalender van 2013 te duimen en te zien wat er zoal van 2013 terecht kwam. Het was een druk en onrustig jaar met de verbouwing die nu vrijwel klaar is. Het was een leerzaam jaar waar het Neerlandia betrof: niet opgeven maar je eigen ideeën doorvoeren en de club naar een ander niveau brengen – dank je wel Barrie voor je inspiratie.

1 januari 2014, zwaar, niet echt fit, te druk – noem maar op. En wat ga ik daar nu mee doen? Ik ga de kans grijpen dat er weer een jaar voor me ligt, een jaar waarin ik fouten kan herstellen, recht kan maken wat krom is.

2014 wordt ook een gigantisch jaar wat mijn privéleven betreft: op 29 maart komen Ange & Greg & Jack aan in Perth omdat zij op die datum emigreren. Voor onbepaalde tijd maar zeker voor 6 maanden zullen zij bij ons wonen – wat zal dat een opschudding geven. En wat een fantastische samenloop van omstandigheden dat Barrie en zijn oudste zoon samen zullen zijn, heel bijzonder.

2014 is het jaar waarin Barrie 70 jaar wordt en ik 60. Gek, we dachten dat ouderdom ons nooit zou overkomen en kijk nu eens naar ons. Mijn zusje komt in januari naar Perth om aan haar lang verwachte reis door Australia te beginnen – good on her.

1 januari 2014 en de bbq staat aan, de champagne staat koel. Een rustige dag. Het echte leven begint op 6 januari alhoewel we op 5 januari een Oud en Nieuw nieuwe stijl gaan vieren in Neerlandia.

Dus 2014 – bring it on. We zien wel en ik zal mijn best doen om er een goed jaar van te maken.

(To be continued …)

Een kwetsbare balans


Zo begon mijn dag vandaag: een wandeling van een uur door het rulle zand van City Beach naar Floreat Beach en terug. Het was heel zwaar en het was heel geestverruimend. Het is duidelijk dat als je goed in je vel zit alles mogelijk is en als alles mogelijk is dat je je dan lekker voelt en zo is er de cirkel. Maar die cirkel ontstaat door balans in je leven.
Terugkijkend begon het allemaal een beetje scheef te lopen in maart 2011 toen ik twee blessures opliep tijdens veel te zware training. Ik moest stoppen met trainen en deed een tijdje niets. Ik pakte na verloop van tijd een ander soort training op maar ging weer veel te hard van stapel en kreeg een ander soort blessure – ik hield toen helemaal op. Inmiddels waren we bijna 11 maanden verder en waren er dingen in mijn leven aan het gebeuren die, alhoewel belangrijk, een onevenredige invloed op mijn dagelijks welzijn gingen hebben. Ik merkte het niet. Wat ik wel merkte was dat ik meer lethargisch werd, geen interesse had in sporten en dat mijn voedsel inname van goed en gezond naar teveel en ongezond ging – nee, nee, nooit een McDonalds!
Omdat ik in een spiraal zat en omdat ik mij niet op mijn plaats voelde, had ik de kracht en de energie, zelfs de wil  niet, om verbetering te brengen in mijn mentale situatie en terug te keren naar mijn eerdere welzijn.

Externe invloeden kregen steeds meer de overhand en zo kwam het dat ik me droef ging voelen omdat ik zwaarder werd, omdat mijn fitness steeds minder werd en omdat ik me nergens toe kon zetten. Ik wist dat ik speelde met mijn gezondheid maar kon het proces niet stoppen. Het ergste moment was dat ik een lievelingskledingstuk niet meer aankon – toen drong het tot me door dat ik helemaal verkeerd bezig was. Maar, zelfs die bewustwording gaf mij niet een aanleiding om de draad van maart 2011 weer op te pakken. Dikker en ouder werd ik met een wat mat gevoel over mijn leven.

Zo werd het november 2013.

Begin november nam ik een besluit om mijn werkzaamheden binnen de Nederlandse Club in Perth per september 2014 een andere inhoud te geven. Sinds dat moment is alles beter geworden: ik heb weer inspiratie voor gezonde hapjes, ik sport weer, ik slaap weer heerlijk – ik ben weer blij.

Een uur lopen door het rulle zand – iets dat ik pas sinds vorige week doe en niet elke dag, nee gewoon een keer per week als een alternatieve oefening. Via MyFitnessPal houd ik keurig bij wat ik eet aan calorieën en het is indrukwekkend hoe vaak ik nu weer gewoon “nee” tegen ongezond voedsel zeg zonder daar over na te denken.

Een beslissing begin november maakt dat ik  energie en motivatie heb om mijn lichaam weer gezond en fit te maken. Wat is het leven toch een kwetsbare balans en wat kan het toch moeilijk zijn om die balans te (her)vinden en te behouden. Maar als je soms die balans (even) kwijt bent, dan komt er altijd weer het moment dat je weet wat je doen moet – ‘t komt wel goed schatje.