De Booze Bus

Februari/maart dit jaar waren mijn ouders hier voor 4 weken. Zij komen eenmaal per jaar een poosje opwarmen hier. Altijd gezellig.
Tijdens hun verblijf werden op 9 maart in Western Australie de State Elections gehouden, te vergelijken met de Provinciale verkiezingen in Nederland. Die zaterdag was ook de dag dat Barrie voor het eerst met de BazGaz MX5 op Barbagello’s Race Track zou racen.
Ik had beloofd als committee lid bij Barbagello’s mee te helpen en zo reden we rond een uur ‘s middags samen naar de race track, zo’n 45 minuten rijden van ons huis vandaan. We gingen in de Prado die ik dan weer mee naar huis zou nemen als ik genoeg van het racen had; Barrie zou een lift van Aart krijgen aan het einde van de avond.
Met mijn ouders keek ik er naar uit dat we die avond met ons drieeen naar de verkiezingsuitslag zouden kijken terwijl Barrie racete en pas tegen elf uur ‘s avonds thuis zou komen.
Bij Barbagello’s was het erg gezellig en de bonus was dat Judith er ook was. Judith en ik volgde alle perikelen op de professionele racebaan maar rond zes uur hielden we het voor gezien. Ik bood haar een lift aan die zij accepteerde. Toen we bij haar huis aankwamen nodigde zij mij uit voor een pilsje maar omdat ik rijden moest zag ik daar vanaf – eenmaal thuis zou ik op mijn gemak van mijn glas G&T (Gin en Tonic) kunnen genieten.
Bij aankomst thuis rook ik dat mama de biefstuk aan het bakken was die zij mijn vader beloofd had met brood te serveren. Ik kleedde me om in een huispak, schonk een stevige G&T in voor mijzelf en nestelde me op de bank klaar voor de biefstuk brood en de verkiezingsuitslag.
Na mijn eerste G&T wilde ik opstaan en een tweede inschenken maar de TV was interessant en dat weerhield me ervan. Dat was maar goed ook want om 8.30uur ging mijn telefoon: BazGaz had het gehad voor de dag en er kon niet verder mee geracet worden. Barrie klonk teleurgesteld en down. Aart, met wie hij naar huis zou rijden, was nog volop aan het racen dus zou ik Barrie op kunnen halen of had ik gedronken? Ja, vertelde ik hem, ik heb gedronken maar ik heb ook gegeten dus dat zit wel goed; ik voelde me prima. En zo stapte ik in de auto, huispak aan, op weg naar Barbagello’s. Ik rijd onze straat uit, ga naar rechts en wil Lake Monger Drive oversteken toen ik tegenover me een auto zag staan, zomaar, midden in het gras. Ik kijk naar rechts en zie het zwaai licht van de Booze Bus: iedereen werd aangehouden om te blazen en die auto die in het gras stond stond er om hen te volgen die de bus wilde ontsnappen door alsnog linksaf te slaan.
booze bus
Ik had het niet meer. Zelfs zonder alcohol op voel ik me al nerveus als ik blazen moet maar dit keer had ik WEL gedronken – tegen mijn principe in maar ja, wie had er nu op gerekend dat ik alsnog de weg op moest om 8.30 op een zaterdagavond?
En ja hoor, nadat ik geblazen had keek de agent mij aan en vroeg of ik gedronken had. Ja, een glas G&T (maar dan wel MIJN hoeveelheid G). Komt u er maar uit Mevrouw, u bent over de limit. Nee, mijn collega parkeert uw auto, u kunt met mij de bus is. Nou ja, toen moest ik allerlei vragen beantwoorden en twintig minuten wachten. De aardige agent veronderstelde dat de alcohol nog in mijn mond hing en dat de meter daardoor over de limit las. Na twintig minuten zou ik weer moeten blazen en aan de hand van dat resultaat zou ik horen of ik mocht rijden of niet. Ik zat daar zonder make-up, zonder auto sleutels, in een huispak tussen netjes aangekleedde mensen die allemaal of op weg waren naar een ontmoeting (en dus al te veel gedronken hadden) of terugkwamen van iets sociaals. Ik vroeg de agent of ik Barrie mocht bellen en dat mocht. Ik vertelde hem wat de situatie was en hij voelde zich enorm bezwaard (die victorie had ik in elk geval :-)). De twintig minuten dat ik in die Booze Bus zat zal ik niet gauw vergeten. Om te beginnen kon ik mijn huis zien, ik kon uit het andere raam mijn auto zien staan en beide waren buiten bereik; een gevoel van lichte paniek overviel mij. Mijn handen waren ijskoud, ik had maag- en hoofdpijn en ik besloot dat ik mij onder elke omstandigheid in de toekomst aan mijn principe zou houden: als ik moet rijden moet ik niet drinken. Echter, boven alles dat ik me voelde en wat ik dacht, schaamde ik me zo. Ik schaamde me dat ik met teveel op achter het stuur was aangetroffen. Het was geen spijt, ook niet een gevoel van “nou ja, pech gehad” – nee het was een oprecht schaamtegevoel dat ik in deze situatie zat. Hoe had ik het kunnen voorkomen? Door tegen Barrie te zeggen dat hij maar moest wachten totdat Aart hem naar huis kon brengen. En, ik moet er bij zeggen, ik dacht dat ik capabel was om te rijden omdat ik (goddank) maar een glas op had en omdat ik (goddank) bezweken was onder mama’s druk dat ik mee moest eten ondanks dat zij met het vlees niet op mij gerekend had.
Inmiddels kwamen er allerlei mensen binnen, allemaal stilletjes. Het frappante vond ik wel dat niemand zijn mobiele telefoon mocht gebruiken terwijl ik Barrie had gebeld. De politie wil voorkomen dat het doorgegeven wordt waar de Booze Bus stond en daardoor worden telefoontjes niet toegelaten wanneer je eenmaal in de bus zit. Dat gaf dus wel aan dat ik duidelijk niet ergens vandaan kwam of naar een feestje toeging: ik moet er uitgezien hebben als iemand die onverwacht van de televisie was weg geroepen.
Na twintig minuten moest ik weer blazen, ik herinner me nog dat ik bijna duizelig was van spanning. De aardige agent kijkt naar de meter en zegt, helemaal neutraal, mevrouw, you are free to go. YOU ARE FREE TO GO. Mijn collega zal u naar uw auto brengen. De collega gaf daarop mijn auto sleutels terug en ik klom in de auto waar ik eerst een aantal minuten naar de reflecterende maan op het water van Lake Monger heb zitten kijken.
Ik belde Barrie om te zeggen dat ik op weg was en drie kwartier later zou arriveren. Toen ik aankwam op de racebaan werd ik met luid applaus begroet: ik was de Legend van het moment maar leuk vond ik het niet. Het is inmiddels bijna vier maanden geleden maar het gevoel van schaamte bekruipt me telkens wanneer ik aan het incident terugdenk.
Een paar dagen na die zaterdagavond ging ik lunchen met mijn vader. Wij keken naar de kaart en hij bestelde wijn. We namen beide een glas, we proostten en na een slokje vertelde ik hem dat ik het niet dronken kon, ik had liever spa rood. We hadden een prima lunch en op de weg terug naar huis stond er een Booze Bus op Lake Monger Drive. Ik werd aangehouden en blies 0.0

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s