Monthly Archives: May 2013

This journey – (niet) afvallen

Die titel klinkt erg eigentijds: this journey. Of nog beter, MY Journey. Alles wat een beetje moeilijk is heet challenge of journey; uitdaging en tocht. Eufemismen voor situaties die niet makkelijk zijn. Hou je van een uitdaging? YES! Kijk je uit naar de volgende worsteling? Alsjeblieft niet!
Ik begon dit blog in februari en dat kwam omdat ik op 10 februari deel ging nemen aan 12WBT: (weer) een programma om af te vallen. Het is op zichzelf een pracht programma en ik ken vele mensen die met veel succes zijn afgevallen. Deze mensen, leeftijd dik in de vijftig, zien er nu prachtig slank en gespierd uit na het volgen van een of twee rondes van dit programma olv Michelle Bridges.
Met veel enthousiasme (hoop?) begon ik aan het programma en zo las ik op het werkelijk prachtige 12WBT website dat vele deelnemers blogs hadden. Op die manier kan iedereen meeleven met “de journey”. Nou, dat vond ik wel wat. Dus ik begon mijn eigen blog, dat ik in eerste instantie in het Engels schreef. Het ging mij niet alleen om het verloop van het programma dat ik ging volgen maar ook om te zien hoe e.e.a. zich ontwikkelen zou over de 12 weken die voor mij lagen.
Nou heb ik een aantal interesses en vrije tijdsbestedingen die mij erg bezighouden of juist niet. En dat laatste is erg belangrijk.
In februari, toen het jaar nog nieuw was, had ik het voornemen om mij de komende maanden te concentreren op het in balans brengen van wat ik echt wil en wat ik echt doe in mijn leven. Bovendien, had ik gemerkt, is het erg leuk om na een tijdje terug te lezen wat er in een bepaalde periode speelde door over die periode terug te lezen. En zo ontstond mijn blog.
Afvallen met het 12WBT (= 12 Weeks Body Toning) Programma werd in februari een van de dingen waar ik mij dagelijks mee bezig ging houden, althans, dat lag in de bedoeling.
Ik schreef al eerder dat ik de vele enthousiaste succes verhalen gelezen had van dames die inmiddels prachtig waren gevormd na het volgen van dit programma. Ik behoor niet tot die groep. Het is nu eind mei en ik kan zonder meer vaststellen dat de 12 weken van Ronde 1 als een soort droom aan mij voorbij gingen. Om niet aan het totale falen toe te geven, besloot ik ook aan Ronde 2 deel te nemen. En wat doe ik er mee? Eenmaal per week ga ik naar de 12WBT website om het weekmenu en de recepten te printen. Ik heb inmiddels een pracht verzameling van overheerlijke maaltijden die niet meer dan 300 calorieën bevatten.
En de oefeningen, afgestemd op de individu zijn ook fantastisch: dit programma kan niet beter. Maar ik doe geen stap. Wanneer ik nu om mij heen kijk, zittend achter mijn buro, dan zie ik een gymtoestel, steps, een blinkende exercise fiets. Ook liggen er gewichten (noem een getal en ik heb er een gewicht van), springtouw, pilates ring – noem maar op, het ligt allemaal hier boven bij mij.
Wanneer ik bij daglicht uit het raam kijk dan zie ik Lake Monger met daarlangs een wandelpad van 3,5 km in het rond. Uit en thuis 45 minuten, 380 calorieën. Maar ik ga de deur niet uit.
En dit is vreemd want nog niet zo lang geleden waren beweging, hardlopen en gewichten de activiteiten waar ik vrijwel elke dag mee begon. Ik was niet slank, nooit geweest, maar ik was flink, sportief, gespierd en gezond.
Nu kijk ik naar mijzelf en ik zie dat ik aan het veranderen ben in een gedrongen, gezette vrouw van middelbare leeftijd. En op dit moment kan ik dat proces niet stoppen. Het gekke is dat het me op dit moment niet deert: ik heb het op zich naar mijn zin maar mijn energie, mijn nimmer afnemende energie gaat naar twee uitputtende bezigheden: de Nederlandse Club in Perth en naar de eindeloze renovatie van ons huis waar we in maart 2012 aan begonnen door twee palmbomen rond ons zwembad weg te laten halen.
Erover nadenkend zijn dat de twee oorzaken van mijn desinteresse in of het gebrek aan energie om er beter uit te zien.
Van de week realiseerde ik me dat op het moment mijn leven elke dag een morgen heeft: morgen komt er meer rust; morgen heb ik meer tijd; morgen ga ik lijnen. Hoeveel morgens krijgt een mens toebedeeld?
Maar voordat morgen begint zet ik de computer uit en ga ik eens flink opruimen. Het is een chaos om mij heen en omringd worden door chaos maakt dat het in mijn hoofd een chaos is. Maar dat ga ik nu veranderen, voordat het morgen wordt ….

Mijn eenden verzameling

Ik verzamelde eenden. Houten eenden, eenden van steen; grote eenden maar ook kleintjes en van allemaal weet ik waar ik ze kocht of wie ze aan mij gegeven heeft.
Ik denk dat ik begonnen ben met het verzamelen van eenden ergens in 1990, toen we terugkwamen naar Nederland na vier en een half jaar in Australie gewoond te hebben.
Door de jaren heen werd mijn verzameling groter: soms kocht ik een mooie eend maar vaak ook bracht iemand een eend voor mij mee en zo groeide de verzameling gestaag.
Twaalf jaar geleden liepen we ons huidige huis binnen en ik zag meteen waar ik mijn eenden zou plaatsen mochten we dit huis kopen: op de planken van een soort alkoof in de voorkamer.
En zo gebeurde het dat mijn eenden daar stonden. Soms werden ze bekeken, altijd werden ze afgestoft.
Onlangs begonnen we aan de renovatie van ons huis. Zowel de buitenkant als het interieur worden veranderd en ik bedacht me dat de tijd was aangebroken om de eenden op EBay te zetten. Ik wilde overgaan op Kosta Boda artikelen; glas heb ik altijd mooi gevonden en het past ook zo goed bij ons geplande minimalistic moderne interieur. Nadat ik dit aan mijn vriendin had verteld was ze het helemaal met mij eens. Ik sputterde nog wel een beetje door te zeggen dat alle eenden toch herinneringen waren maar, zei mijn vriendin, die herinneringen heb je in je hoofd, daar heb je die eenden niet voor nodig.
De volgende zondag pakte ik de eenden een voor een op en zette ze op de aanrecht om er foto voor EBay van te maken. Bij elke eend zag ik een bepaald beeld: hetzij de winkel in Voorburg waar ik deze eend gevonden had, of ik rook de parfum weer van een vriendin toen ik haar indertijd omhelsde om haar voor het cado te bedanken. Het was erg roerig rond mijn hart toen ik de eenden oppakte en neerzette voor de foto; ze waren zo’n onderdeel van ons leven geworden. Ze stonden nu ook zo prachtig gerangschikt en ze zagen er opeens zo anders, aantrekkelijker uit; klaar voor de verkoop.
En zo ging ik verder met mijn EBay voorbereidingen: foto maken en eenden in de doos; daarna het schrijven van een pakkende advertentie.
Mijn hart brak bijna. Toen ik dit aan Barrie vertelde vroeg hij mij verbaasd waarom ik de eenden uberhaupt weg deed.
De volgende dag gingen we eten bij vrienden en ik zag een aantal eenden hier en daar in hun huis Goh, mooie eenden zei ik tegen Loes. Hierop vertelde ze me dat ze een aantal heeft weggedaan en dat eigenlijk zonde vindt.
Toen wist ik wat ik doen moest.
Inmiddels zijn mijn eenden gestoft, gepoetst en opgeborgen in een doos: na de renovatie komen ze weer op de planken van het alkoof te staan.
En ondertussen heb ik een glazen eend gekocht om te vieren dat ik (weer) eenden verzamel; – elke eend in mijn verzameling is een tastbare herinnering aan iets of iemand in mijn leven. Ik heb het plan om nog veel eenden aan de verzameling toe te voegen in de jaren die komen …

Yes, I am back!

And please don’t ask me where I have been as the answer would be so dull. However, it has been a very interesting 10 weeks. Yes, I found and picked up that lovely golden ring for my Mum and she was very happy with it. As expected this sort of ring really suits her. There was a bit of a drama going back to the shop as it needed size adjusting and the day the ring was promised to be ready it was allegedly still in Adelaide. This was rather unfortunate as Mum and Dad were scheduled to leave for the Netherlands two days later. But, it all sorted itself out.
Furthermore we had another unfortunate experience when the plasters were here. On 19 March, the day that Mum and Dad were going back home, we sat around the table to have a coffee when we heard a lot of noise coming from the front and a dull “thump” only to find one of the apprentices laying unconsciously on the concrete floor next to the pool. I called the ambulance and eventually he ended up in hospital for 3 days. We were really shocked as you can imagine.
The renovation is at an absolute standstill which is extremely annoying. 4 weeks or so ago the plasters finished the bottom half of the house. The wall needed four days of drying before they could structure and paint the walls. That was at the end of March. Rain came but when the sun came back and shone for days on end, the plasterers were on another job. That job is now finished but guess what, it is raining again. The plasters have to finish before the roof carpenters, the painters and the glazier are able to continue. It’s such a waste of precious time. We started all this in March 2012 – today it’s 20 May 2013.

I have experienced a total mental turn around with Neerlandia, my beautiful orange nemesis. From 28 January, when Queen Beatrix of the Netherlands announced that she was abdicating on 30 April of this year, a frantic period of PR and organization started for me. First of all I had to convince the Committee Members that it was essential that the Dutch Club organised a function for 30 April and secondly I had to explain to many, predominantly younger Dutch, that due to rules and regulations set out by the Department of Racing, Gaming and Liquor, we were only allowed to let 200 people in to enjoy the live broadcast from the Netherlands.
In hindsight though it was all worth the weeks of effort and sleepless nights as on the day we had a fantastic gathering of happy people clad in orange.                                                      Is Neerlandia moving ahead?